Historie
Game BoyBehalve natuurlijk een kind van zijn ouders, is Joost Luiten ook een typisch kind van de regio waar ‘ie werd geboren. In Bleiswijk komen de Rotterdamse mentaliteit en die van het Westland elkaar tegen. “Geen woorden, maar daden” (of zoals ze in Bleiswijk zeggen: “niet lullen, maar poetsen”) en “doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”. De jonge Joost ontpopt zich als kleuter al als een echte game boy. Hij is gek op spelletjes en degenen die ze met hem spelen worden gek van hem: hij wíl niet alleen altijd winnen, hij wínt ook altijd. Diezelfde overgave kenmerkt de jonge sporter Joost Luiten. Tafeltennis, fietsen, skiën, voetbal (Soccer Boys), hij beheerst de basisprincipes ervan in no time en wil ook gelijk de beste zijn. Dat is, helaas voor menig tegenstander, ook vaak het geval…. |
|
GVB met handicapAls Joost negen jaar oud is kiest hij aanvankelijk voor de bijzondere sport schansspringen. In Nederland is voor het beoefenen daarvan natuurlijk niet veel gelegenheid en daarom is hij in die tijd bijna om de twee weken in het Duitse Sauerland te vinden. Tegelijkertijd maakt hij via zijn oom Wim kennis met de golfsport. Op golfbaan De Rottebergen, vlakbij Bleiswijk, en op de driving range van het Rotterdamse GCR blijkt dat hij ook al talent heeft voor the noble game of golf. Luiten is tien als hij bijzonder ongelukkig en fors ten val komt tijdens een van zijn skisprongen. Hij breekt daarbij zijn elleboog en zijn neus, en heeft nog geluk dat hij zijn knie slechts kneust. Vader Nico is resoluut: Joost moet stoppen met schansspringen. Kort na die val staat echter zijn GVB-examen gepland. Met als handicap dus onder meer die elleboog, doet hij desondanks zijn examen en slaagt. Natuurlijk…. |
 |
O ja: school!Op de lagere school wijst de cito-toets uit dat Joost naar de Havo kan. Het wordt echter eerst de Mavo, want hij blijft in de eerste klas zitten. Sporten, en dan vooral golfen, is veel leuker! Als Joost vervolgens de Mavo met twee vingers in de neus afmaakt, neemt hij alsnog revanche op dat eerste jaar en op zichzelf: twee jaar later heeft ‘ie alsnog zijn Havo-diploma. Die eindspurt (ja, toen al) geeft onder andere recht op toegang tot de Hogere Economische School (HES) en Joost treedt de wereld van het studeren binnen. De eerste twee jaar staat hij daar inderdaad ingeschreven en wordt Joost zelfs af en toe gesignaleerd op een tentamen, maar inmiddels behoort hij tot de beste golf-amateurs van Nederland. Hij besluit te stoppen met de HES en zich te gaan richten op zijn golfcarrière. Geen slechte beslissing…. |
|
Hard werkenNederland kent talloze jongens en meisjes met een ongelofelijk talent voor golf. Ook Joost Luiten heeft dat grote talent. Hij heeft zich echter vanaf dag 1 gerealiseerd dat zo’n talent pas onderscheidend kan worden en tot volle bloei kan komen als je het koppelt aan (zelf)discipline en harde trainingsarbeid. Elke dag weer. Het is een mentaliteit die past bij de geboren Bleiswijker die hij is. Een mentaliteit bovendien, die hij van zijn hardwerkende ouders van nature heeft meegekregen. Vanaf het moment dat hij voor golf kiest, gaat hij er ook voor de volle honderd procent voor. Gefocust, gedisciplineerd en gedreven. Over zijn doel is hij dan al duidelijk: de beste worden van allemaal. En al snel blijkt dat die doelstelling misschien wel helemaal niet zo onwezenlijk is als ‘ie klinkt uit de mond van een golfer uit het kleine Nederland. Integendeel …. |
|
Stap voor stapHet eerste echte succes komt eigenlijk sneller dan verwacht: in 2004 wint Joost Luiten de Tromp-beker, die hoort bij het Nederlands strokeplay-kampioenschap voor amateurs onder de achttien jaar. In februari 2005 zet hij zich ook internationaal op de kaart door het Spaans Open voor amateurs te winnen. Dit toernooi wordt door iedereen gezien als het grootste en meest prestigieuze na het Brits Open voor amateurs. Twee maanden later pakt ‘ie ook de titel in het Duits Open voor niet-professioneel spelende golfers. In eigen land wordt Luiten tweede op het zowel het Nationaal strokeplay, als het Nederlands matchplay kampioenschap. Het gaat nog stap voor stap, maar Joost laat zich op de banen zien als een technisch begaafde speler, zonder echt zwakke punten in zijn spel. Zelf blijft hij waarschijnlijk tot het moment dat ‘ie ooit echt een keer de beste van de wereld is (en daarna) zeggen “dat het altijd beter kan”. Maar dat is nu eenmaal Joost …. |
|
De ‘Luiten Charge’In 2006 maakt de golfwereld voor het eerst kennis met een aspect aan het spel van Joost dat waarschijnlijk voor altijd verbonden zal blijven aan zijn naam en faam. Luiten blijkt buitengewoon goed in staat om als de situatie op het scorebord daarom vraagt een enorme aanval te plaatsen op de laatste holes van een baan. Als lid van het Europese team loopt hij in de Bonallack Trophy tegen de Amerikanen zijn laatste vier holes in 5 onder par. De Europeanen pakken de trofee. Later dat jaar speelt hij op het wereldkampioenschap in Zuid-Afrika in het Nederlands team. Samen met Tim Sluiter en een weergaloze Wil Bessling staat Nederland na drie dagen bovenaan het scorebord, vóór toplanden als Amerika, Canada en Engeland. De finaledag verloopt aanvankelijk slecht. Zo moet Joost onder meer drie bogeys op zijn scorekaart noteren op zijn eerste negen holes. De teams van Canada en de VS hebben daardoor de beste papieren voor de Eisenhower Trophy, de bokaal die bij dat WK hoort. Maar Luiten legt zich niet neer bij die situatie. Als hij op hole 13 hoort hoe de vlag erbij staat, vermant hij zich: birdie op 14, eagle op 15, birdie op 16, birdie op 17, bridie op 18: Nederland wereldkampioen!! Zes slagen onder par op de laatste vijf holes! Nederland schrijft historie! Maar Joost ook, want de ‘Luiten Charge’ is geboren …. |
 |
Wat goed is komt snelDe resultaten zijn en blijven vervolgens goed. Zó goed, dat de grote sprong in de diepte van het professionele bestaan een feit wordt. Joost wordt lid van Golf Team Holland en kan zich, gesteund door dit NGF-initiatief onder leiding van directeur Jeroen Stevens in relatieve rust verder ontplooien als professional. Zich kwalificeren voor de Challenge Tour lukt ‘m nog niet, maar er leiden meer wegen naar Rome. In 2007 begint hij als speler op de EPD Tour, bedoeld voor jonge talenten en hun ontwikkeling. Al snel zijn z’n resultaten van dien aard dat hij geregeld als invite wordt uitgenodigd op toernooien van de Challenge Tour. Al na vier toernooien wint hij in Toulouse (rondje 64 op de laatste dag) en niet veel later het Vodafone Open (rondje 61! op de laatste dag). Duizenden toeschouwers en honderdduizenden tv-kijkers zijn in de zomer getuige van de Luiten Charge op de Kennemer op het KLM Open. Winnen doet ‘ie net niet, maar de manier waarop Joost op de laatste holes zijn score weet op te trekken tot de tweede plaats, dwingt niet alleen bij iedereen respect af, het kippenvel staat nog steeds op de armen van degenen die erbij waren, op de baan of via de tv. Het gaat dat jaar zó goed dat Joost Luiten binnen één jaar maar liefst twee keer ‘promoveert’, want zijn prestaties geven hem eind 2007 het recht mee te gaan doen met de echt grote mannen: Joost speelt op de European Tour! Waar gaat dit verhaal eindigen? Joost mag ‘t weten …. |
 |
BlessureIn 2008 krijgt Joost te kampen met een verveldende polsblessure. Hierdoor kan hij zijn eerste jaar op de European Tour niet voldoende wedstrijden spelen om zijn tourkaart te behouden voor 2009. Met een medical exemption weet hij als nog voldoende geld bij elkaar te spelen om zoin 2010 weer volledig mee te draaien op de European Tour. Na 2 top 10 plaatsen in 9 wedstrijden in seizoen 2010 gaan wij kijken wat er nog meer gaat gebeuren. Want met Joost weet je het maar nooit... |
Volg Joost op
Facebook en Twitter
 |
 |
 |
 |
 |
 |