| Joost schrijft voor zijn Homecourse Golfbaan de Rottebergen een column in het clubblad "op de Hoogte". Hieronder kan je zijn laatste column lezen van maart 2010 |
|||
 |
|||
|
Joost mag ’t zeggen
Beste clubgenoten,
Op het moment dat ik deze woorden schrijf ben ik op vakantie in Florida. Even een paar dagen helemaal niets, dat had ik wel verdiend vond ik zelf. Ik heb mijn clubs dan ook thuis gelaten. We toeren hier wat rond in de prachtige omgeving en in prachtig weer en verder is het uitrusten van een toch wel hectische periode en opladen voor een net zo hectisch seizoen op de European Tour. En ik ben hartstikke blij dat ik die Tour kan noemen, want laten we wel wezen: het had net zo goed de Challenge Tour kunnen zijn. ‘Opluchting’ is misschien een te groot woord, maar het moest wel effe gebeuren, een uitslag die mij zou verzekeren van mijn Tourkaart. Stress heb ik er niet van gehad, maar vermoeiend was het af en toe wel. Vooral omdat iedereen die je tegenkomt ernaar vraagt. Kijk, als er niet over gepraat wordt is het ook niet goed, maar op die manier ben je er continu mee bezig, en dat is natuurlijk ook niet goed. Veel verschil met streven naar een overwinning is er namelijk niet. Ook dan focus je je zoveel mogelijk op die eerste plek en nu was zelfs die niet nodig. Ik heb geen extra druk gevoeld, maar er af en toe wel rekening mee gehouden dat een jaar een stapje terug ook niet het einde van de wereld zou betekenen. Gelukkig waren dat slechts gedachteflitsen en besloot ik geen genoegen te nemen met de Challenge Tour. Mijn leven hing er niet vanaf natuurlijk, maar ik ben toch enorm blij dat het gelukt is. Niet lang daarna zei Eric Brommert dat hij even met me wilde zitten. Vrij onverwachts vertelde hij me dat hij wilde stoppen als caddy. Dat was even slikken. Natuurlijk, we hadden al aan het begin van onze samenwerking gezegd dat die niet voor eeuwig zou zijn en als je zoals Eric een eigen winkel hebt, waar je soms wekenlang niet komt, dan is dat lastig. Maar we hadden een enorm goede band en een hele goede samenwerking met zijn tweeën. Vooral ook omdat we allebei in bijna alles hetzelfde zijn. Winnen is voor ons het enige dat telt en ook buiten het golf hadden we dezelfde interesses en voorkeuren. Twee jaar samen de wereld over, met onze tweede plek op het KLM Open als hoogtepunt en dat houdt dan ineens op. Daar heb ik best wel even van gebaald. Via mijn management ISM ben ik toen in contact gekomen met Martin Gray, een caddy met een schat aan ervaring. Hij is precies twee keer zo oud als ik en heeft onder meer gelopen met Thomas Björn, met Ballesteros, Westwood, Olazábal en Jiménez. Dus ja…. Met hem heb ik afgesproken dat we de komende periode de tijd nemen om te kijken of het klikt. We moeten allebei nog even wennen. En voorlopig voelt het heel goed. Onze voertaal is Engels, dus dat is een verschil, en hij zegt de dingen net anders dan Eric dat deed. Maar Martin houdt ervan om jonge talenten naar een hoger level te brengen en is een heel relaxte kerel. Ik hoop dit seizoen goed genoeg te spelen om bij de beste zestig te komen vanwege de zogenoemde Race to Dubai. Als het lukt dan is dat in elk geval een buitengewoon lucratief vooruitzicht. En natuurlijk een toernooi-overwinning, dat zou helemáál mooi zijn. We beginnen het seizoen in Maleisië, dan een weekje vrij en daarna achtereenvolgens Marokko, Spanje en Portugal. Tegen die tijd is mijn planning rond van de toernooien die in West-Europa worden gespeeld en dan zien we wel waar ik sta. Laat ik het zo zeggen: na mijn blessure en de lange tijd dat ik niet heb kunnen spelen ben ik al blij dat ik überhaupt een planning kan gaan maken voor de grote Tour. Eén ding weet ik trouwens wel zeker: ik ga die Brommert best nog wel eens missen, want we hebben altijd heel veel lol gehad samen. Het mooie is dat hij na elke ronde die ik tot nu toe zonder hem heb gespeeld direct aan de lijn heeft gehangen om te vragen hoe het is gegaan. Dat zegt eigenlijk alles.
Joost |
Column maart 2010 |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
