Het Schots Open is een Rolex Series toernooi en The Open een major, dan hoop je in die toernooien je allerbeste golf te spelen. Dat is niet gelukt. Van tee tot green was het doorgaans niet slecht, maar op de greens had ik het erg lastig. De eerste ronde in het Schots Open op The Renaissance Club was nog wel prima met op de tweede negen vier birdies. De dag erna viel er geen putt en ik schoof er zelfs eentje van nog geen negentig centimeter langs de hole. Heel zuur om dan de cut op een slag te missen.
Van de Schotse oostkust was het daarna naar de westkust voor The Open, het Brits Open, op Royal Troon. Ik nam het besluit een andere putter in de tas te stoppen, soms moet je gewoon iets anders proberen maar dat pakte niet goed uit. Het vertrouwen op de greens bleef laag en iets van zes putts die via de lip net niet vallen helpt dan ook niet. Uiteindelijk mis ik met +9 de cut op drie slagen.
Een teleurstellende Schotse dubbel dus en mede door het gedoe over de Olympische Spelen waren het intensieve weken. Ook bij The Open werd er constant naar gevraagd en dat leidt toch af van je spel. Ik ga nu lekker met het gezin op vakantie en mijn volgende toernooi is half augustus in Tsjechië.
Bij mijn eerste drie toernooien dit jaar was er een patroon zichtbaar: veel goede holes, maar ook steeds een heel matige serie waardoor een topklassering er niet inzat.
Helaas de cut gemist in mijn laatste toernooi van 2025, maar alles bij elkaar was het een goed seizoen met veel positiefs om mee te nemen naar 2026.
Ik wil dit jaar nog graag twee toernooien spelen in Zuid-Afrika, maar de kans is aanwezig dat het slechts één toernooi wordt dankzij een moeilijk te verkroppen beslissing van de DP World Tour.